De 13-jarige Anne Wesselingh mailt het met een sneer: „Lekker makkelijk om vanuit je warme klaslokaal in Nederland mee te denken over het derde protocol van het Verdrag inzake de Rechten van het Kind.” Dat verdrag bestaat vandaag 20 jaar en de organisatie heeft een prijsvraag uitgeschreven. Hoe jong Anne ook is, mensenrechten houden haar al tijden bezig. „En kinderrechten zeker.”
        Ruim vijf jaar geleden emigreerde ze met haar ouders, broertje en zus naar Albanië. Een ontwikkelingsland, midden in Europa, op maar drie uurtjes vliegen van Nederland. Anne is begaan met de wereld, in het voetspoor van haar grootmoeder en haar moeder.
       In het plattelandsdorpje Barbullush in Noord-Albanië zit Anne in de tweede klas van de middelbare school. Als kind van twee werelden ziet ze haarscherp de verschillen tussen het luxe Nederland en Albanië, dat zo lang geïsoleerd leefde onder een streng communistisch regime. „Met 700 kinderen zitten we opgepropt in veel te kleine schoolbankjes. In kleine klaslokalen waar het licht het niet doet, en je met die korte dagen dus nauwelijks iets kan lezen. Ons schoolpein is één grote modderpoel. In de winter is het op school steenkoud en het sanitair is één vieze bende.” Met haar eigen site www.anne-wesselingh.eu voert Anne actie en werft sponsors. De bouw van toiletten en een computerruimte wordt al gefinancierd door een stichting. „Over computers hebben ze hier alleen boeken. Maar in Barbullush heeft geen kind ooit een laptop gezien. Je voelt dat pas als je ertussenin zit!”

---

       „Veel kinderen gaan niet eens naar school. Studeren is alleen voor de rijken. Jongens proberen in het buitenland werk te vinden om geld te verdienen. Meisjes zitten tot hun achttiende op school en daarna thuis, tot hun trouwen. Met 25 jaar zijn ze te oud en vinden ze geen man meer. En dan moeten ze bij hun ouders blijven wonen en schoonmaken”, briest Anne. „Toch erg dat meisjes geen eigen toekomst hebben. Honderd jaar terug in de tijd.”
       „Respect is er hier niet voor kinderen. Als de juf boos is, slaat ze om ons bang te maken met een liniaal op de bank. Eerder tikte ze ons daar zelfs mee. Laatst trok ze een vriendin van mij aan haar haren naar achter in de klas. Ik ben Nederlands genoeg om daar wat van te zeggen en ik wijs mijn leraren op de kinderrechten.” De scholiere schroomt niet om haar contacten aan te spreken: „Ik ken de burgemeester van Barbullush goed, en voor hem hebben de leerkrachten en de schooldirecteur wel ontzag. De burgemeester heeft me gevraagd hem op de hoogte te houden van het lesniveau