Mijn leuke, boeiende, spannende leven in Albanië wil ik graag delen met kinderen in Nederland. Daarom ben ik een kinderboek aan het schrijven over mijn avonturen in Albanië. Een land waar veel onterechte vooroordelen over bestaan. Een land in ontwikkeling waarin ik op een heldere, en inspirerende wijze over wil schrijven. Ook gebeuren er spannende dingen, en kom ik achter een groot geheim, dat ieder kinderleven kan inspireren.

Fragment uit mijn boek: Het geheim van Koman

“Gaan we morgen echt naar Albanië toe?, vraag ik mijn moeder” . “Ja, naar het land van de Adelaar?”, fluistert mijn moeder op spannende toon. Als ze de woorden uitspreekt krijg ik aparte kriebels in mijn buik. Het gevoel van dansende vlinders die net uit hun cocon zijn gekropen, en vrij zijn om de wereld in te vliegen om zelf de wereld te ontdekken. Morgen gaat de grote reis naar Albanië beginnen, en vandaag neem ik afscheid van de kinderen in mijn klas in Nederland. Met een mand lekkers in mijn hand om uit te delen loop ik samen met Jane, Joshua, en mijn moeder naar school. De kinderen zijn uitbundig want het is de laatste schooldag. Iedereen praat over Spanje, Frankrijk en Oostenrijk, daar waar ze hun vakantie zullen vieren. Wij gaan naar Albanië. ‘Albanië’, hadden de kinderen gekscherend gezegd. ‘Wie gaat er nu naar Albanië!!’. ‘Mijn moeder heeft gezegd dat het een heel achterlijk land is’, voegde Lotte er snerend aantoe. Even ga ik terug in een flits naar de vakanties, die ik al vaak met mijn ouders in Albanië heb doorgebracht. Zwemmen in de rivier, rijden met de ezelskar, en de prachtige natuur om je heen. Het allerliefste vond ik de Albanese mensen, ze waren zo aardig en vriendelijk, en ik kon mij niks achterlijks herinneren. ‘Hoe bedoel je, achterlijk?’ vraag ik aan Lotte. ‘Er wonen heel veel moslims’, zegt mijn moeder,’ en die kun je niet zien’. ‘Hoezo, kun je die niet zien?’, vroeg ik haar. ‘Tja, die vrouwen doen wat voor hun gezicht’. Hier had ik nimmer iets van gezien. De Albanese vrouwen hadden mooie rimpelige gezichten, en een prachtige dikke bruine huid. ‘Zeg maar tegen je moeder dat ze zelf achterlijk is’, roep ik Lotte na. ‘Je kunt pas oordelen als je er geweest bent, en volgens mij ben ik jou moeder nog nooit in Albanië tegengekomen Lotte de Boer!!’.

‘Was dit nou wat mijn moeder bedoelde?’ dacht ik, ‘dat moeilijke woord discriminatie. Dat sommige mensen maar zomaar deden, zonder dat ze meer over mensen of een cultuur wisten. Zelfs hun kinderen gingen hen al napraten.
De dag vloog voorbij en zo nam ik afscheid van mijn school, klas en Nederland.
Morgen zouden we vertrekken, naar het magische land van de Adelaar. Morgen zou alles anders zijn.

© all rights reserved Anne Wesselingh

Wie wordt mijn redacteur en Uitgeverij?